ACCIDENTALLY PREGNANT BY THE CEO PROLOGUES some mistakes don’t disappear. They grow a heartbeat.Hindi ko inakalang ang dalawang linyang iyon—dalawang pulang guhit sa isang maliit na stick—ang sisira sa katahimikan ng buhay kong matagal ko nang pinipilit ayusin.Hindi ako umiiyak.Hindi rin ako humihinga nang maayos.Nakatayo lang ako sa banyo ng maliit kong inuupahang apartment, hawak ang pregnancy test na parang bomba na anumang oras ay puwedeng sumabog.Positive.Paulit-ulit kong binasa ang salita, umaasang magbabago kung titigan ko nang mas matagal.Pero hindi.Positive.Sa loob ng ilang segundo, bumalik sa isip ko ang lahat—ang gabing iyon,ang desisyong hindi ko pinag-isipan,at ang lalaking hindi ko kailanman inakalang magiging parte ng buhay ko nang ganito.Adrian Vale.CEO.Bilyonaryo.At ang ama ng batang hindi ko alam kung paano ko ipapaliwanag ang pag-iral.Bago ang lahat ng ito, isa lang akong babae na sumusubok mabuhay nang tahimik.Ako si Elara Reyes—dalawampu’t dalawang taong gulang,walang generational wealth,walang safety net,at walang luxury para magkamali.Lumaki akong naniniwala na ang buhay ay parang lubid:kapag nagkamali ka ng isang hakbang, mahuhulog ka.Kaya ginawa ko ang lahat para huwag madulas.Nag-aral ako habang nagtatrabaho.Nagtiis ako sa mga trabahong hindi ko gusto.Pinili ko ang praktikal kaysa masaya.At higit sa lahat—iniiwasan ko ang mga lalaking komplikado.Lalong-lalo na ang mga lalaking tulad niya.Kilala ko si Adrian Vale bago ko pa siya makilala.Hindi dahil personal.Kundi dahil imposible siyang hindi mapansin.Lumalabas ang mukha niya sa business news.Pinag-uusapan siya ng mga kaibigan kong mahilig sa “CEO fantasies.”At sa VÉRITÉ Corporation—kung saan ako nagtatrabaho bilang junior staff—siya ang dahilan kung bakit tuwid ang likod ng lahat at maingat ang bawat salita.“Walang puso ‘yan,” sabi ng iba.“Hindi marunong magmahal,” sabi ng iba pa.Pero may isang bagay na pare-pareho nilang sinasabi:Huwag kang lalapit kay Adrian Vale kung ayaw mong masaktan.Sinunod ko iyon.Hanggang sa hindi ko na nagawa.Hindi planado ang pagkikita namin.Hindi ito fairy tale.Walang slow motion.Walang background music.Isang pagkakamali lang—isang gabing dapat ay umuwi na ako nang maaga.Pagod ako noon.Wasak.Emotionally drained sa mga bagay na hindi ko kontrolado.At si Adrian?Siya ang lalaking sanay kontrolin ang lahat—maliban sa sarili niyang kalungkutan.Hindi namin pinangarap ang isa’t isa.Hindi rin namin hinanap.Nagtagpo lang ang dalawang taong parehong pagod lumaban.At minsan, iyon ang pinaka-delikadong kombinasyon.Sa mundo ni Adrian Vale, ang kahinaan ay kasalanan.Lumaki siyang tinuruan na ang damdamin ay sagabal,na ang pagmamahal ay distraction,at na ang tiwala ay luho na hindi niya kayang bayaran.Iniwan sila ng ama niya.Unti-unting nawala ang ina niya.At ang unang babaeng minahal niya—ginamit siya, saka iniwan.Simula noon, gumawa siya ng imperyo—hindi para yumaman,kundi para hindi na muling maramdaman ang pagiging walang halaga.Sa edad na dalawampu’t siyam,nasa kanya na ang lahat.Pera.Kapangyarihan.Respeto.Lahat, maliban sa kapayapaan.Hindi ko alam kung bakit ako ang naging pahinga niya.Hindi ako espesyal.Hindi ako glamorous.Hindi ako galing sa mundo niya.Siguro iyon mismo ang dahilan.Sa tabi ko, hindi siya CEO.Hindi siya alamat.Isa lang siyang lalaking pagod na pagod na maging malakas.At sa tabi niya,nakalimutan kong maging maingat.Walang pangako.Walang plano.Walang “tayo.”Isang gabi lang na dapat ay nanatili sa alaala.Pero ang mga gabi,kapag hindi mo hinaharap,may paraan silang bumalik.At sa kaso ko—bumalik sila bilang buhay na unti-unting nabubuo sa loob ko.Napaupo ako sa sahig ng banyo, yakap ang tuhod.Paano ko sasabihin sa kanya?Paano mo sasabihin sa isang lalaking sanay kontrolin ang mundona may isang bagay na hindi niya kayang ayusin gamit ang pera?Paano mo sasabihin sa isang CEOna may anak siyang paparating—isang bagay na magbabago sa lahat?At higit sa lahat…Gusto ko ba talagang malaman niya?Hindi ko kailangan ng tulong niya para mabuhay.Sanay na akong mag-isa.Pero ang batang ito—karapatan niyang malaman kung sino ang ama niya.At si Adrian Vale?Karapatan din niyang malaman ang katotohanan,kahit pa wasakin nito ang mundo niyang maingat niyang binuo.Sa kabilang dulo ng lungsod,nakatayo si Adrian sa harap ng salamin ng opisina niya.Malamig ang mukha.Perpekto ang suit.Pero sa loob—may pakiramdam siyang hindi niya maipaliwanag.Parang may paparating.Parang may mawawala.Hindi pa niya alam na ang katahimikang pinaghirapan niyang buuinay malapit nang masira—hindi ng eskandalo,hindi ng negosyo,kundi ng isang lihim na may t***k ng puso.Hindi pa niya alam ang pangalan ko kapag galit ako.Hindi pa niya alam kung paano ako ngumiti kapag natatakot.At lalong hindi pa niya alamna may bahagi na siya sa buhay kong hindi na niya mababawi.Ito ang kwento kung paano nagsimula ang isang pagkakamalina