Pandemi günlerinin o ağır, boğucu sessizliği yine çökmüştü Samsun’un üzerine. Sokağa adım atan yoktu; şehir adeta nefesini tutmuş gibiydi. İstanbul’da, organ nakillerinin yapıldığı büyük hastanede olan Meral’in telefonu Nurdaydı. Nur, evde Zeynep teyzesiyle, küçük kardeşleriyle ve kuzeni Sıla’yla oturuyordu. Herkes gergin, bekleyiş uzun, konuşmalar kısa ve tedirgindi.Bir anda telefon çaldı.Ekranda “Bilinmeyen Numara” yazıyordu.Nur’un kalbi anında hızlandı.Titreyen parmaklarıyla telefonu açtı.“Alo?”Karşıdan soğuk, prosedür gereği konuşan bir erkek sesi geldi:“Kiminle görüşüyorum? Meral Hanım’la mı?”Nur, yutkunarak cevap verdi:“Hayır… Ben kızıyım.”Bir saniyelik sessizlik oldu.Sonra o cümle geldi.Bir hayatı ikiye bölen o cümle.“Babanızın… kalbi durdu.”Nur’un göz bebekleri büyüdü.Sanki odanın duvarları üzerine kapandı.“Ne? Ne diyorsunuz? Kalbi mi durdu? Nasıl yani?!”Sesi çatladı, nefesi kesildi.Etrafındaki herkes—Zeynep teyze, Sıla, kardeşler—donup kalmıştı.Zeynep teyze panikle koşup telefonu Nur’un elinden aldı.“Alo? Ben Zeynep…”Konuştu, dinledi, başını salladı.Nur’un göğsü kabarıyordu, nefes nefese kalmıştı.Zeynep teyze telefonu kapatıp sakin olmaya çalışarak Nur’a döndü:“Kızım sen yanlış anlamışsın. Ne kalbi durması? Bir şey yok. Otur şöyle…”Ama gerçek başkaydı.Baba çoktan vefat etmişti.Zeynep teyze bunu Nur’a söyleyememişti.Söylemek istememişti.Nur’a inanacağı bir masal vermek istemişti; kız yalnızca on altı yaşındaydı.Nur, gözlerine inanmak istese de kalbi kabullenemiyordu.Ama teyzesi öyle bir güvenle konuşuyordu ki—inanmak istiyordu.İnanmaya muhtaçtı.Teyzesi, konu açtı, şakalar yaptı, Nur’u güldürmeye bile çalıştı.Ve o an…Nur gerçekten gülmüştü.Bir yürek saniyeler önce çatlamışken insan nasıl gülerdi?Hayat böyle acımasızdı işte.“Telefonu bana ver, kimseye açmam.” dedi Zeynep teyze.Sonra bir çağrı daha geldi—Belgin.Nur’un dayısının kızı.Teyze hemen telefonu kapıp açtı, Nur’a duyurmamak için odadan uzaklaştı.Aradan bir saat geçti.Evdeki hava ağırlaşmıştı.Nur’un içini anlamlandıramadığı bir sıkıntı kemiriyordu.Sanki bir şey olacaktı… olmuştu… ama ona henüz ulaşmamıştı.Derken kapı çaldı.Nur koşup kapıyı açtı.Kapının önünde Selma teyzesi ve Ali eniştesi duruyordu.Ali eniştenin yüzü bembeyazdı.Gözleri kocaman açılmış, dudakları titriyordu.Nur’un içi buz kesti.“Ne oldu enişte? Bir şey mi oldu? Yüzünüz niye böyle?”Teyzesi Selma, gözyaşlarını zor tutarcasına Nur’a yaklaştı.Ağzı titredi, kelimeler boğazında düğümlendi.Sonunda söyledi.“Nur… Baban… vefat etti kızım.”Nur olduğu yerde geriye doğru çekildi.“Hayır… hayır… hayır, hayır, hayır!”Geri geri gitti, nefesi kesildi, dudakları titredi.“Benim babam ölmez! Benim babam güçlüdür! Dağ gibidir! Yıkılmaz! Nasıl ölür?! Nasıl?!”Geri geri giderken ayağı kaydı, mutfak dolabının dibine sertçe çöktü.Ev bir anda kaosa dönüştü.Zeynep teyze, Selma teyze hepsi Nur’un başına koştu.Küçük Alp, o zamanlar henüz bir buçuk yaşında, herkes ablasının etrafında toplanınca paniğe kapıldı.Ağlayarak insanları itmeye, ablasını kurtarmaya çalıştı.Minik yumruklarıyla teyzelerin bacaklarına vurdu.“Abla! Abla!”Naz içeriden koştu.“Ne oldu?!”Ablasını yerde görünce bir adımda yanında oldu.Nur, kardeşine baktı.Gözleri kan çanağı, nefesi paramparça…“Naz… babamız… öldü.”Naz dondu kaldı.Tepki yok.Çığlık yok.Sadece gözlerinden yaş süzüldü.Nur’un içi parçalanıyordu.O sırada Nur’un aklına günler önce haberlerde duyduğu şey geldi:Hastanelerde karışan cenazeler…Yanlışlıkla başka ailelere verilenler…“Hâlâ yaşıyor” diye ortaya çıkan insanlar…Nur o ana tutundu.“Yok… yok benim babam ölmemiştir. Yanlışlık vardır. Kesin başkasını verdiler… Babam yaşıyordur… gelecek…”Bunu o gün söyledi.O günün gecesi de söyledi.Haftalarca… aylarca…Yıllar boyu rüyalarında hep aynı sahneyi gördü.Gerçeği biliyordu.Ama umut, insanın kendini kandırma biçimiydi.O umut, Nur’u geceleri ayakta tuttu.İstanbul’dan gelecek cenazeyi beklediler.Meral hâlâ hastanedeydi.Nur için dünya durmuştu.Bir an, bir telefon, bir cümle… hayatını tamamen değiştirmişti.